پرش به محتوا
Chapters
  1. به Omarchy خوش آمدید!
  2. شروع به کار
  3. آمدن از Mac یا Windows
  4. ناوبری
  5. نوار بالایی
  6. تم‌ها
  7. کلیدهای میانبر
  8. کلیپ‌بورد یکپارچه و تاریخچه
  9. یادآورها
  10. اعلان‌ها
  11. استخراج متن و دیکته
  12. اسکرین‌شات‌ها و ضبط
  13. تغییر وضعیت‌ها، بیکاری و محافظ صفحه
  14. Omarchy CLI
  15. ترمینال
  16. Neovim
  17. هوش مصنوعی
  18. ابزارهای توسعه
  19. ابزارهای شل
  20. توابع شل
  21. TUIs
  22. رابط‌های گرافیکی
  23. مرورگرها
  24. برنامه‌ها/خدمات تجاری
  25. برنامه‌های وب
  26. بازی
  27. پر کردن PDFها
  28. ماشین مجازی Windows
  29. بسته‌های دیگر
  30. به‌روزرسانی‌ها
  31. دات‌فایل‌ها
  32. افزونه‌های شل
  33. نمایشگرها
  34. صفحه‌کلید، ماوس، ترک‌پد
  35. شبکه
  36. خواب سیستم
  37. احراز هویت سخت‌افزاری
  38. قلم‌ها
  39. پس‌زمینه‌ها
  40. اعلان
  41. برندینگ
  42. تغییرات رایج
  43. ساختن تم خودتان
  44. پشتیبانی از Mac
  45. عیب‌یابی
  46. پرسش‌های متداول
  47. اسنپ‌شات‌های سیستم
  48. امنیت
  49. Omarchy روی...
  50. نصب دوگانه
  51. نصب‌های بدون ناظر

راهنما

نصب‌های بدون ناظر

ایزوی Omarchy می‌تواند بدون اینکه کسی پشت صفحه‌کلید باشد، خودش را نصب کند. اگر نصاب یک درایو دوم با برچسب cidata پیدا کند که فایل‌های پیکربندی‌اش را دارد، آن‌ها را از روی آن کپی می‌کند، جادوگر راه‌اندازی را کاملاً رد می‌کند و خودش به‌تنهایی به سیستم نهایی راه‌اندازی مجدد می‌شود. نه نسخه خاصی از ISO لازم است، نه یک گزینه اضافی در منوی بوت - اگر چنین درایوی وصل نباشد، هیچ چیز تغییر نمی‌کند و همان جادوگر معمولی را می‌بینید.

این ویژگی Omarchy را به یک ایمیج پایه عالی برای محیط‌های توسعه یک‌بارمصرف تبدیل می‌کند: یک VM در Proxmox یا با Packer بسازید، آن را بوت کنید، رهایش کنید و بروید، و بعد با SSH وارد شوید. cidata همان برچسب NoCloud مربوط به cloud-init است، پس همه ابزارهای رایج مجازی‌سازی از قبل می‌دانند چطور چنین درایوی را متصل کنند.

فایل‌های پیکربندی

این فایل‌ها دقیقاً همان چیزهایی هستند که جادوگر خود نصاب می‌نویسد، پس ساده‌ترین راه برای به دست آوردن یک مجموعه شروع این است که یک نصب تعاملی اجرا کنید (مثلاً در یک VM) و آنچه را که در /root نوشته است کپی کنید:

فایل الزامی هدف
user_configuration.json بله دیسک، نام میزبان، منطقه زمانی، صفحه‌کلید
user_credentials.json بله نام کاربری و هش رمز عبور
user_encrypt_installation.txt خیر وقتی پیکربندی شامل یک بلوک disk_encryption است، true
authorized_keys خیر کلیدهای عمومی SSH، هر خط یک کلید
tailscale_authkey خیر کلید احراز هویت Tailscale برای پیوستن به tailnet شما در اولین بوت

هش رمز عبور برای user_credentials.json را با openssl passwd -6 "yourpassword" بسازید.

نام و ایمیل برای کامیت‌های git بخشی از نصب نیستند. وقتی ماشین بالا آمد، آن‌ها را تنظیم کنید، مثلاً از طریق SSH، با omarchy setup git --name "Jane Doe" --email jane@example.com.

همچنین می‌توانید به جای user_credentials.json یک فایل خالی با نام defer-provisioning بگذارید. این کار همان نصب آماده‌سازی برای مالکی دیگر را اجرا می‌کند که می‌توانید به‌صورت تعاملی هم فعالش کنید: ماشین بدون هیچ جزئیات شخصی نصب می‌شود و هر کس که اول آن را بوت کند، صفحه‌کلیدش را انتخاب می‌کند و کاربرش را می‌سازد. این همان حالت مخصوص دستگاه‌های ایمیج‌گیری است، جایی که درایو اصلاً نباید حامل اطلاعات ورود هیچ‌کس باشد.

دسترسی SSH

وقتی authorized_keys وجود داشته باشد، نصب کلیدها را به‌عنوان ~/.ssh/authorized_keys کاربر تنظیم می‌کند، sshd را فعال می‌کند و فایروال را برای آن باز می‌کند. (یک نصب معمولی Omarchy، openssh را با سرویس غیرفعال و پورت بسته ارائه می‌دهد، پس یک ماشین بدون ناظر در غیر این صورت دسترس‌ناپذیر می‌بود.) نصب فقط کلیدهای شما را اضافه می‌کند - هیچ‌کدام از تنظیمات احراز هویت دیگر دیمون SSH را سست نمی‌کند.

وقتی tailscale_authkey وجود داشته باشد، ماشین در عوض در اولین بوت به tailnet شما می‌پیوندد: Tailscale از بسته‌های همراه ISO نصب می‌شود، فایروال اجازه عبور از رابط tailnet را می‌دهد و یک کار پس‌زمینه به محض اینکه ماشین واقعاً شبکه داشته باشد، پیوستن را اجرا می‌کند و آن‌قدر تلاش را تکرار می‌کند تا موفق شود. از یک کلید قابل استفاده مجدد و از پیش تأییدشده استفاده کنید تا یک ایمیج درایو بتواند به ماشین‌های زیادی خدمت دهد.

ساخت درایو cidata

هر فایل‌سیستمی با برچسب درست کار می‌کند. یک ISO کوچک راه ساده آن است:

mkdir cidata
cp user_configuration.json user_credentials.json authorized_keys cidata/
genisoimage -output cidata.iso -volid cidata -joliet -rock cidata/

بعد آن را در کنار ایزوی Omarchy به VM متصل کنید. این یک مثال کامل با Proxmox است:

qm create 101 --name my-omarchy \
  --bios ovmf --machine q35 --cpu host --cores 4 --memory 8192 \
  --ostype l26 --scsihw virtio-scsi-single \
  --efidisk0 local-lvm:0,efitype=4m,pre-enrolled-keys=0 \
  --scsi0 local-lvm:40,discard=on,iothread=1 \
  --net0 virtio,bridge=vmbr0 --vga virtio --serial0 socket \
  --ide2 local:iso/omarchy.iso,media=cdrom \
  --ide3 local:iso/cidata.iso,media=cdrom \
  --boot order='scsi0;ide2'

qm start 101

ترتیب بوت عمداً دیسک را اول فهرست می‌کند: دیسک خالی در اولین بوت رد می‌شود و نوبت به ISO می‌رسد، و سیستم نصب‌شده از آن به بعد همیشه از روی دیسک بوت می‌شود.

دو هشدار

نصب‌های رمزگذاری‌شده بدون ناظر کاملاً بدون ناظر نیستند - هنوز کسی باید در اولین بوت عبارت عبور LUKS را تایپ کند. و بلوک disk_encryption در user_configuration.json آن عبارت عبور را به‌صورت متن ساده حمل می‌کند، پس با یک درایو cidata که از یک نصب رمزگذاری‌شده ساخته شده است، مثل همان رازی رفتار کنید که واقعاً هست.